Wczasy, Wypoczynek, Rekreacja

Rys historyczny
Pierwszymi mieszkańcami tych ziem byli Wandalowie. Między V a VI wiekiem osiedlili się tutaj Wendowie. To właśnie im zawdzięczamy nazwę Pomorze oraz niemieckie nazwiska zakończone na “-ow”. Później przez tutejsze tereny przewijali się Polacy i Duńczycy, ale ostatecznie to do Polski przyłączono te ziemie. Otto z Bambergu już pod polskim zwierzchnictwem chrystianizował te tereny od 1124 roku. Od 1181 roku Pomorze stało się lennem niemieckim. Już wówczas na pewno istniało kilka naszych miejscowości, tj. Pustkowo, Śliwin i Niechorze. Mogły istnieć również inne miejscowości w postaci rozrzuconych domostw, jak np. Rewal, o którym jako pełnoprawnej wsi pisano dopiero w XV wieku. Lata 30-te wieku XVI przyprowadziła na nasze ziemie Reformację. W 1630 roku w czasie wojny 30-letniej zadomowili się tutaj Szwedzi. Było im tutaj tak dobrze, że nie chcieli się stąd wyprowadzić na rzecz Brandenburgii. Dopiero komisja graniczna w Szczecinie w 1650 roku przeprowadziła granicę między tymi państwami przechodziła ona dokładnie wzdłuż obecnej zachodniej granicy Gminy Rewal. Po wschodniej stronie tej granicy znajdowała się Brandenburgia. Kolejna nacja, jaka się u nas pojawiła to kozacy, którzy plądrowali tutejsze osady na przestrzeni lat 1758-1761. W XIX wieku zaszczyciły as swą obecnością oddziały Napoleona. Od 1811 roku podlegaliśmy administracji pruskiej. Po II Wojnie Światowej staliśmy się częścią państwa polskiego. Może właśnie ta różnorodność nacji, jakie się tutaj znajdowały sprawił, że jeszcze w pierwszej połowie XX wieku mieszkańcy gminy Rewal posługiwali się specyficznym dialektem odmiennym od języka niemieckiego. Na przykład rzeka płynąca prze Rewal nazywała się po niemiecku Rigose a w dialekcie Rejous. Również nazwiska mieszkających tutaj ludzi trudno nazwać czysto niemieckimi, pojawiają się za to bardziej szwedzkie, bądź duńskie. Administracyjnie do czasów II Wojny Światowej każda miejscowość była gminą, a nadnimi była jednostka administracyjna przypominająca obecne polskie gminy. Starzy Rewalanie z dumą przyznawali, że znane w Niemczech kąpielisko Helgoland jest tylko o rok starsze. Uroczystości odbywały się na Placu Zdrojowym (obecny placyk koło poczty) a ich kulminacją był pierwszy w historii tej miejscowości pokaz sztucznych ogni. Na owym Placu w okresie letnim co tydzień organizowano dla letników koncerty. Pamiętajmy, że wtedy tylko bogaci mogli sobie pozwolić na wypoczynek nad morzem. Trzeba było bowiem zabrać ze sobą cały potrzebny dobytek z pościelą i kołdrami na czele. Dużym udogodnieniem, które zwiększyło zarówno zbyt ryb, jak i napływ turystów, było otwarcie w 1896 roku kolei wąskotorowej. Dzięki niej podróż z Berlina trwała w latach 30-tych 6 godzin. Popularna obecnie ciuchcia od momentu przedłużenia torów z Niechorza do Trzebiatowa kursowała 3 razy dziennie. Turystyka sprawiła, że Rewal rozwijał się najszybciej w okolicy. W 1900 roku miał 144 mieszkańców, a dziesięć lat później 299 i był największą gminą (wsią) od ujścia Dźwiny aż do Mrzeżyna. W dwudziestoleciu międzywojennym do Rewala przyjeżdżało rocznie od 2000 do ponad 3500 osób. Właśnie z uwagi na letników powstały w Rewalu w latach 1906-08 dwa zakłady kąpielowe: męski i żeński. Mieściło się w nich wiele kabin do przebierania i przechowywania ubrań. Oba znajdowały się w przyzwoitej odległości od siebie. Żeński był koło Placu Zdrojowego, męski po drugiej stronie rzeki. W 1924 roku zamknięto i zburzono zakład męski ze względu na uprzednie silne zniszczenia posztormowe. Rewal szczycił się również najszybszą OSP w okolicy, a to dzięki posiadaniu samochodu strażackiego. Gasiła pożary od Małego Pobierowa, aż do Niechorza. Na nasze tereny przybywali chętnie miłośnicy połowów węgorza,, doskonałe warunki panowały na klifie od Trzęsacza, aż do Niechorza. W Pobierowie występowało za to zjawisko zasypywania wsi przez piasek z morza. Dopiero, gdy wyrosły drzewa przy brzegu proces ten stał się mniej dokuczliwy. Lata 20-te ubiegłego stulecia przyniosły naszym miejscowością nowe szanse. Wstępowały one do “Związku Niemieckich Kąpielisk Bałtyckich”. Dawało to możliwość reklamy w całym państwie. W okresie wielkiego kryzysu powstały koncepcje zbudowania cieplic, a później odwiertów w poszukiwaniu solanek. Oba pomysły okazały się niewypałami i doprowadziły do znacznego zadłużenia gminy. Lata 30-te to znaczny rozwój po okresie wielkiego kryzysu. W 1932 roku Ewald Paul otworzył biuro podróży i wypożyczalnię samochodów w Rewalu. Budowano także korty tenisowe, dbano o wygląd miejscowości. Po części i dlatego w 1934 roku postawiono w Rewalu pomnik poległych w I Wojnie Światowej, który znajdował się na placu pod ówczesnymi cieplicami. Kilka lat przed wojną powstały tzw. falochrony, czyli ostrogi, które miały chronić przed niszczącymi działaniami morza, które tak dalece dały się zauważyć w Trzęsaczu. Godzi się przypomnieć, że cmentarz parafialny przeniesiono w 1812 roku spod kościoła na skarpie do parku, gdzie dopiero 1880 roku poświęcono nowy kościół. Po wojnie miejscowości nasze wchodziły w skład Gminy Karnice i dopiero od 1973 roku staliśmy się samodzielna gminą z siedzibą w Rewalu.
Źródło: “Rewal - historia wioski rybackiej”. Hermann Boelk

Dziś Rewal to niezwykle atrakcyjny turystycznie kurort nadmorski. Miejscowość z roku na rok staje się co raz bardziej popularna zarówno wśród turystów w Polski jak i zagranicy. Spowodowane jest to na pewno w dużym stopniu niezapomnianą atmosferą, urokliwymi zakątkami jak i dużą ilością różnego rodzaju imprez.